Naslovna  |  Aktuelno  |  Istraživanje UNS-a o ubijenim i otetim novinarima na KiM  |  Voker pregovarao, OVK oslobodio novinare, istrage nije bilo
Povećaj veličinu slova Vrati na prvobitnu veličinu slova Smanji veličinu slova štampaj štampaj
 

Pošalji prijatelju

Istraživanje UNS-a o ubijenim i otetim novinarima na KiM

05. 06. 2019.

Autor: Jelena L. Petković Izvor: UNS

Voker pregovarao, OVK oslobodio novinare, istrage nije bilo

Novinarska ekipa Tanjuga, novinar Nabojša Radošević i fotograf Vladimir Dobričić Kića, zarobljeni su 18. oktobra 1998. godine kada su krenuli da obave novinarski zadatak u blizini aerodroma Slatina u Prištini. Pripadnici OVK držali su ih u zarobljeništvu 41 dan, a pušteni su uoči albanskog Dana zastave iste godine.

U nastavku je ovaj tekst preveden na albanski i engleski jezik.

Please find below albanian and english translation of this article.                   

Në vijim, këtë tekst mund ta lexoni në gjuhën shqipe dhe angleze. 

Pregovore o njihovom oslobađanju vodio je Vilijam Voker, američki diplomata tek došao na funkciju šefa verifikacione misije OEBS-a. Oni su jedina srpska novinarska ekipa koja je preživala zarobljeništvo, ali sve vreme do njihovog oslobađanja, porodice nisu znale da li su živi. O ovoj otmici nikada nije vođena istraga.

Vladimir Dobričić, rođen 1948. godine u Tuzli, preminuo je krajem 2003. godine. U razgovoru za Udruženje novinara Srbije, njegov sin Ivan, govori i o tome kako je sve što se njegovom ocu dogodilo brzo zaboravljeno, kao i da niko porodicu nije pozvao da govore o ovoj temi.

- Moj otac je još kao srednjoškolac, početkom 60-ih, zavoleo fotografiju i počeo da amaterski fotografiše. Vrlo mlad je uspeo da se zaposli u Tanjugu, 1969. godine. To je bila neka druga država, posao sa lepim i finim snimanjima. Kada se 20-ak godina kasnije u susednoj Rumuniji dešavala revolucija, kada su streljali Čaušeskua i njegovu suprugu, otac je kao fotograf Tanjuga sve to snimao. Malo mu je "ušla u krv" takva vrsta fotografije i nije mnogo vremena prošlo, već 1992. godine bio je u Borovu Selu u Hrvatskoj, kasnije u Benkovcu i Kninu. Kada je krenuo rat u BiH, tamo je proveo više nego kod kuće. Godine 1998. krenule su intezivne borbe na Kosovu. Otišao je tamo, iako je bilo i drugih fotoreportera na terenu. Želeo je da ode kao iskusniji, da mlađe kolege poštedi. Snimao je u Đakovici, Kosovskoj Mitrovici, Peći, svuda... Iako je bio u Prištini, bili smo u kontaktu - ne baš svaki dan, jer je tada mobilni telefon bio skup i retkost, ali se javljao - seća se Ivan Dobričić.

Svojevremeno, Vladimir Dobričić je ispričao u jedinom intervjuu koji je dao "Nedeljnom Telegrafu" kako su tog 18. oktobra, Nebojša i on krenuli da obiđu mesto na kome je prethodnog dana bila pucnjava. Naišli su na ljude u uniformama, ali, kako je govorio, nije isprva pomislio da je reč o pripadnicima OVK, jer se grupa nalazila blizu Slatine, u artiljerijskom dometu vojske Jugoslavije. Ljudi u uniformi i sa puškama tražili su da zaustavi Tanjugovu službenu belu jugo floridu. Odmah su zarobljeni.

- Bilo je jutro, na BK televiziji su išle kratke vesti. Sa TV-a iz druge sobe sam čuo da su nestali novinari Vladimir Dobričić i Nebojša Radošević. Pomislio sam najgore. U toku dana su nam iz Tanjuga isto saopštili. Nisu imali šta više da kažu osim - nema ih. Prošlo je dosta vremena dok mi Momčilo Đorgović, vlasnik "Nedeljnog Telegrafa" u kome sam radio, nije rekao da ima informaciju da su Nebojša i moj otac živi, da bi trebalo da ih oslobode i da se o tome sada pregovara. Na kraju je tako i bilo - seća se Ivan.  

Sloboda za TV

Novinari Tanjuga oslobođeni su pred televizijskim kamerama u selu Dragobilje u Drenici. U štab OVK, za tu priliku, pozvani su i domaći i strani novinari.

- Otac me je pozvao sa nekog satelitskog telefona. Dok sam razgovarao sa njim kroz glavu mi je prolazilo samo jedno - ako su preživeli, mora da su ih polomili od batina. Trudio sam se da čujem da li šuška kada govori, jesu li mu svi zubi u vilici ili su izbijeni. On je najnormalnije zvučao, i duhovit kakav je bio, kazao da su ih "spakovali" u neki transporter, a on tražio da ga voze "Kod kralja". U kafanu. Sutradan je bio u Beogradu. Narednih pet godina nije puno pričao o tih 40 dana, ali ono što je govorio bilo je kroz šalu. Recimo, kako su ih prebacivali iz zatvora u zatvor, što su u stvari bili neki podrumi, pa je jednom sneg bio toliko veliki da se traktor kojim su ih vozili zaglavio. Vozač je uzeo kalašnjikov i kao nekom morzeovom azbukom pucao u vazduh. Iz daljine se čuo "odgovor" na isti način. Posle nekoliko sati je došla ekipa da ih odglavi. Dok su bili u nekom podrumu, pričao mi je kako je satima slušao svog "čuvara" kako rastavlja, pa bezuspešno pokušava da "sklopi" kalašnjikov. Satima je kliktao, dok otac nije pokucao i pitao - hoćeš da ti ja sklopim? I sklopio mu. Pričao je i da su ih terali da pevaju neke pesme. Sredstva za higijenu nisu videli sve vreme, dobijali su hranu svaki dan, ali malo. Otac je smršao skoro 10 kilograma - priča Ivan Dobričić.

U vreme kada su ga zarobili Vladimir Dobričić imao je više fotografija kod sebe, između ostalog i Ibrahima Rugove, Vetona Suroija, ali i jednu koju je u uvek držao u novčaniku.

- To je fotografija sa Slobodanom Miloševićem i otac je mislio da su preživeli upravo zbog te slike, što deluje dosta nelogično. U trenutku kada su shvatili da su pred vojnicima OVK sa fantomkama na glavama, Nebojša je povikao:"bežimo", a moj otac je zaustavio auto. Prišao im je neki komandir koji je znao srpski i rekao: "da ste išli još samo dva metra, pucali bi na vas. A sada, napolje!" Stavili su im povez preko očiju, vezali ruke.  Moj otac nije bio politički nastrojen Miloševiću, niti je bio član partije, već je tu sliku nosio u novčaniku da "mu se nađe" kada ga zaustavi saobraćajna policija. Ljudi iz OVK odmah su ih pretresli, uzeli sve dokumente i glasno komentarisali to što su našli. U jednom momentu je nastao tajac. Otac je odmah znao da su videli sliku sa Miloševićem i pomislio: "ovih par sekundi je presudo - ili će nas odmah pobiti ili ćemo preživeti". Preživeli su. Otac mi je pričao da je i taj OVK imao frakcije i da su oni "upali" kod najblažih - ističe Ivan Dobričić.

Istraga bi nam značila

- Moj otac je umro naprsno krajem 2003. godine, dakle, posle tog zarobljeništva je živeo još 5 godina. Vi ste jedini koji ste kontaktirali našu porodicu od onda. A tada, ne želim da se rugam, nego da iznesem činjenice, Nebojša i on su dobili od države nedelju dana za dve osobe na Kopaoniku i nešto novca za koji je otac kupio odelo. Značilo bi nam kada bi se ovaj zločin procesuirao. Bilo nam je žao, a naročito kada se razboleo, zbog tretmana u bolnici. Nikada nismo tražili nešto posebno, svesni šta su sve ljudi izgubili u tim ratovima, ali za njega nije bilo mesta ni u bolničkoj sobi. Ležao je u hodniku. Sećam se da je moja majka tada rekla: "pa, pobogu on je bio zarobljen na Kosovu".

Tereni na Kosovu

Ivan Dobričić je takođe fotograf, ali kaže, tom stazom nije krenuo povučen očevim stopama:  

- Počeo sam da radim kao fotoreporter kada su bili protesti 1996. godine zbog izborne krađe. Protestovao sam, ali sam shvatio da da bih mogao malo bolje da doprinesem, nego da se bijem sa policijom i da me kupaju vodenim topovima. Tako sam počeo da slikam, voleo sam noćnu fotografiju, a moje slike su nekoliko dana uzastopno završavale na naslovnici lista koji se zvao "Demokratija". Tako su me primetili i pozvali u "Nedeljni Telegraf". Kada se naša vojska povukla i ja sam išao na Kosovo kao deo novinarske ekipe, ali porodici nisam ni rekao gde idem.

 

Fotografije ostale u arhivi

- Fotografije moga oca ostale su u arhivi Tanjuga u Prištini i ne znam da li je to uopšte sačuvano. Kod kuće imam neke fotografije koje prikazuju zločine u Račku i zločine nad srpskim civilima - kaže Ivan Dobričić.

 

* Preuzimanje delova ili celokupnog teksta je dozvoljeno uz obavezno navođenje izvora

-----------------------------------------------------------------------

Uoker (Walker) negocioi me UÇK-në, i liroi gazetarët, hetim nuk pati 

 

Ekipi i gazetarëve të Tanjugut (Tanjug) i përbërë nga gazetari Nebojsha Radosheviq (Nebojša Radošević) dhe fotografi Vlladimir Dobriçiq Kiqa (Vladimir Dobračić Kića), u burgosën më 18 tetor të viti 1998, kur u nisën për ta kryer detyrën e punës afër aeroportit në Sllatinë në Prishtinë. Pjesëtarët e UÇK-së i mbajtën të burgosur 41 ditë, dhe i liruan në prag të Ditës së shqiptarëve të Flamurit të të njëjtit vit. 

Negociatat për lirimin e tyre i ka udhëhequr Uilliam Uoker (William Walker), diplomati amerikan i cili sapo ka arritur në pozitën e kreut të Misionit Verifikues të OSBE-së. Ata janë i vetmi ekip i gazetarëve serbë që e mbijetuan robërinë, por gjatë gjithë kohës, deri te lirimi i tyre, familjet nuk dinin a janë të gjallë. Për këtë kidnapim kurrë nuk u zhvillua hetimi. 

Vlladimir Dobriçiq lindi në vitin 1948 në Tuzlla, ndërroi jetë në fund të vitit 2003. Në bashkëbisedim për Asociacionin e Gazetarëve të Serbisë, i biri i tij Ivan flet se si ishte harruar çdo që i kishte ndodhur babait të tij, dhe se askush nuk e kishte thirrur familjen për të folur për këtë temë. 

-  Babai im, kur ende ishte në shkollë të mesme, në fillim të viteve të 60-ta, filloi ta duaj fotografinë dhe fillojë të fotografojë si amator. Në moshë shumë të re ai arriti të punësohet në Tanjug, në vitin 1969. Ai ishte një shtet tjetër, punë me xhirime të bukura. Kur 20 vite më vonë, në Rumaninë fqinjë ndodhte revolucioni, kur e pushkatuan Çausheskun dhe bashkëshorten e tij, babai si fotografi i Tanjugut e kishte fotografuar gjithë këtë ngjarje. Pakëz i “hyri në gjak” lloji i tillë i fotografisë, dhe nuk kaloi shumë kohë, kur madje në vitin 1992 ka qenë në Borovo Sellë në Kroaci, më vonë në Benkovëc dhe Knin. Kur u nis në luftë në BdheH, atje kaloi më shumë kohë se sa në shtëpi. Në vitin 1998 filluan luftimet intensive në Kosovë. Shkoi atje, edhe pse ishin edhe fotoreporterët e tjerë në terren. Ai deshi të shkoi si dikush që ka më shumë përvojë, t’i ruajë kolegët e rinj. Ka xhiruar në Gjakovë, në Mitrovicë, Pejë, kudo... edhe pse ishte në Prishtinë, ne ishim në kontakt- jo çdo ditë, sepse në atë kohë celulari ishte i shtrenjtë dhe i rrallë, po ai lajmërohej – rikujton Ivan Dobriçiq (Ivan Dobričić). 

Dikur, Vlladimir Dobriçiqi, në një interviste që e kishte dhënë në “Nedelni Tellegraf” (Nedeljni Telegraf) tregoi se si ai dhe Nebojsha, më 18 tetor u nisën për ta vizituar vendin ku një ditë më parë kishte të shtëna. Hasën në njerëz me uniforma, por si tha ai, në momentin e parë, nuk mendoi që bëhet fjalë për pjesëtarët e UÇK-së, sepse grupi gjendej afër Sllatinës, në gamë të artilerisë së ushtrisë së Jugosllavisë. Njerëzit në uniforma dhe me pushka kërkuan që ta ndalë automjetin e Tanjugit, Yugo Floridan e bardhe. Menjëherë u burgosën. 

- Ishte mëngjes, në televizionin BK shkonin lajmet e shkurta. Nga TV-ja, në dhomën tjetër dëgjova se ishin zhdukur gazetarët Vlladimir Dobraçiq dhe Nebojsha Radosheviq. Mendova për më të keqën. Gjatë ditës edhe nga Tanjugu na informuan për të njëjtën gjë. Nuk kishin çka tjetër të thonë përveç- nuk janë. Kaloi shumë kohë, derisa Momçillo Gjorgoviq (Momčilo Đorgović), pronari i gazetës “Nedelni Tellegraf” ku punoja, ma tha informatën se Nebojsha edhe babai im ishin të gjallë, se do duhej t’i lirojnë dhe se për këtë gjë po negociohet. Në fund ashtu edhe ndodhi- rikujtohet Ivani. 

Liria për TV 

Gazetarët e Tanjugut u liruan para kamerave televizive në fshatin Dragobil në Drenicë. Në shtabin e UÇK-së me këtë rast janë ftuar edhe gazetarët vendor, por edhe ata ndërkombëtarë. 

- Babai më thirri nga një telefon satelitor. Përderisa isha duke folur me të, nëpër kokë më kalonte vetëm një gjë – nëse mbijetuan duhet t’i kishin mbytur se rrahuri. Përpiqesha të dëgjoj a po fëshfërin duke folur, a i kishte të gjithë dhëmbët në gojë, apo ishin të thyer. Ai tingëllonte krejtësisht normal, mendjemprehte siç dhe ishte zakonisht, tha se i kishin “paketuar” në një transporter, dhe se ai kërkoi ta dërgojnë “Te mbreti”. Në kafe. Të nesërmen ka qenë në Beograd. Pesë vite të ardhshme nuk fliste shumë për ato 40 ditë, por edhe atë që e tregonte ishte në formë shakaje. Të themi për shembull se si i transferonin nga burgu në burg, që në fakt ishin njëfarë bodrumesh, dhe njëherë bora ishte aq e thellë, sa që traktori me të cilin i transferonin mbeti i ngujuar. Vozitësi e mori kallashin dhe si me njëfarë kodi morse, ka shtënë në ajër. Nga larg u dëgjua “përgjigjja” në mënyrë të njëjtë. Pas disa orësh, erdhi ekipi që t’i nxjerrë. Derisa ishin në njëfarë bodrumi, tregonte si e dëgjonte me orë të tëra “rojën” e tij se si e çmontonte dhe pastaj përpiqej ta “montonte” kallashin, pa sukses. Klikonte me orë të tëra, deri sa babi trokiti dhe e pyeti- a do që ta montoj unë? Edhe ia montoi. Tregonte edhe se i detyronin t’i këndonin disa këngë. Mjetet e higjienës nuk i kishin parë gjatë gjithë kohës, hanin bukë çdo ditë, por pak. Babai i humbi rreth 10 kilogramë- tregon Ivan Dobriçiqi. 

Në kohë kur e burgosen, Vlladimir Dobriçiqi kishte shume fotografi me vete, ndër të tjera edhe të Ibrahim Rugovës, Veton Surroit, por edhe një fotografi të cilën e mbante gjithmonë në kuletë. 

- Ajo ishte fotografia me Sllobodan Millosheviqin, dhe babi mendonte se ata mbijetuan pikërisht falë kësaj fotografie, që duket të jetë gjë tepër e palogjikshme. Në momentin kur e kuptuan se ishin para ushtarëve të UÇK-së, me maska të zeza (fantomka) në kokë, Nebojsha bërtiti: “ikim”,, kurse babai im e ndaloi makinën. Ua afrua një komandant i cili dinte serbisht dhe u tha: “po të kishit shkuar edhe dy metra, do të kishim shtënë drejt jush. Tash jashtë!” Ua lidhëm sytë dhe duart. Babai im nuk ishte i prirë politikisht ndaj Millosheviqit, nuk ishte as anëtar i partisë, por e mbante atë fotografi ne kuletë “nëse i duhet” kur ta ndalojë policia e trafikut (policia rrugore). Njerëzit nga UÇK-ja menjëherë i bastisën, ua morën të gjitha dokumentet dhe më zë të lartë i komentuan ato që i gjetën. Në një moment u krijua heshtja. Babai menjëherë e diti se e kanë parë fotografinë me Millosheviqin dhe mendoi: “këto pak sekonda të ardhshme janë  vendimtare- o do të na vrasin menjëherë, o do të mbijetojmë”. Mbijetuan. Babai me tregonte se edhe ajo UÇK i kishte fraksionet e veta, dhe se ata i ranë ne duar më të butëve- thekson Ivan Dobriçiqi. 

Hetimi do të kishte vlerë për ne

- Babai im ka vdekur papritur, në fund të vitit 2003, andaj, pas këtij burgimi ai jetoi edhe pesë vite. Ju jeni të vetmit që e kanë kontaktuar familjen tanë që nga ajo kohë. E në atë kohë, nuk dua të tallem, por po i tregoj faktet, Nebojsha dhe ai e fituan nga shteti nga një javë në Kopaonik për dy veta dhe një shumë parash, për të cilën babai e bleu një kostum. Do të kishte shumë domethënie për ne po të procedohet ky krim. Na vinte keq, e sidomos kur ishte i sëmurë, për shkak të trajtimit në spital. Kurrë nuk kemi kërkuar diçka të veçantë sepse ishim të vetëdijshëm se çka kanë humbur njerëzit të ato luftëra, por për të nuk kishte vend as në dhomën e të sëmurëve. Ishte i shtrirë në korridor. Më kujtohet kur nëna ime atëherë tha: “pash zotin, po ai ka qenë i robëruar në Kosovë”. 

Terrenet në Kosovë

Ivan Dobriçiq gjithashtu është fotograf, por thotë se në atë rrugëtim nuk është nisur i tërhequr më hapat e babait: 

-  Kam filluar të punoj si fotoreporter kur ndodhnin protestat në vitin 1996 për shkak të vjedhjes zgjedhore. Supozoja, por edhe kuptoja se do të mund të kontribuoja më shumë, se sa te rrehesha me polici dhe të më laheshin me topa me ujë. Kështu kam filluar të fotografoj, më pëlqente fotografia e natës, e fotografitë e mia, disa ditë më radhë, përfundonin në ballinën e magazinës “Demokracia”. Kështu më kanë vërejtur dhe më kanë ftuar në “Nedelni Tellegraf”. Kur u tërhoq ushtria jonë, edhe unë kam shkuar në Kosovë, si pjesë e ekipit të gazetarëve, por nuk i tregova familjes se ku po shkoja. 

 

Fotografitë e mbetura në arkiv 

- Fotografitë e babit tim kanë mbetur në arkivin e Tanjugut në Prishtinë, por nuk e di se a janë ruajtur. Në shtëpi i kam disa fotografi që i tregojnë krimet ë Reçak dhe krimet ndaj civilëve serbë-  thotë Ivan Dobriçiq. 

 

 * Marrja e pjesëve të tekstit ose tekstit në tërësi është e lejuar vetëm duke e cekur edhe burimin

--------------------------------------------------------------------------------

Walker negotiated, the KLA released journalists, and there was no investigation          

 

The Tanjug’s news team, journalist Nabojsa Radosevic and photographer Vladimir Dobricic Kica, were captured on 18 October 1998, en route to an assignment near the Slatina Airport in Pristina. They were held in captivity by members of the KLA for 41 days, and released on the eve of the Albanian Flag Day of the same year.

Negotiations on their release were led by William Walker, the American diplomat who had just taken office as the Head of the OSCE’s Kosovo Verification Mission. They are the only Serbian news team that has survived captivity, however until their release, their families did not know if they were alive. No investigation of this kidnapping has ever been launched.

Vladimir Dobricic, born in 1948 in Tuzla, died at the end of 2003. In a conversation with the Journalists’ Association of Serbia, his son Ivan, talks about how everything that had happened to his father was quickly forgotten, and that nobody has contacted his family to talk about this topic.

- My father liked photography and began taking amateur photos back in high school, at the beginning of the 60’s. He managed to get a job in the Tanjug at a very early age, in 1969.  That was another country, and his job involved beautiful and nice photo shoots. 20 years later, during the revolution in the neighboring Romania, when Ceausescu and his wife were executed, father captured the event as a Tanjug’s photographer. Such type of photography ,,kind of got into his blood" and quite soon after that, in 1992 he was in Borovo Selo in Croatia, later in Benkovac and Knin. When the war in BiH started, he spent more time there than at home. In 1998, intense fighting in Kosovo started. He went there, although there were other photojournalists in the field. He wanted to go and spare his younger colleagues, because he was more experienced. He took photographs in Djakovica, Kosovska Mitrovica, Pec, everywhere ... Although he was in Pristina, we were in contact - not every day, because mobile phones were expensive and rare at the time, but he reported in - Ivan Dobricic recalls.

Vladimir Dobricic, said in his only interview for the "Nedeljni Telegraf" that on 18 October, Nebojsa and he went to visit the site of shooting which had happened the day before. They came across people in uniforms, but, as he said, he did not initially think that they were members of the KLA, because the group was near Slatina, in the artillery range of the Yugoslav National Army. Men in uniforms with rifles asked him to stop the Tanjug's official white Yugo Florida. They were imprisoned on the spot.

- It was morning, short news were being aired on BK Television. I heard on the TV in the other room that journalists Vladimir Dobricic and Nebojsa Radosevic had disappeared. I thought the worst. During the day, the Tanjug told us the same thing. They had nothing else to say except - they are gone. Quite a lot of time has passed until Mimico Djorgovic, the owner of the "Nedeljni Telegraf" in which I worked, said that he had information that Nebojsa and my father were alive, that they should be released and that their release was being negotiated. In the end, this turned out to be true, Ivan reminiscences.  

Freedom for TV

The Tanjug’s journalists were released before television cameras in the village of Dragobilje in Drenica. Domestic and foreign journalists were invited to the KLA headquarters for this occasion.

- My father called me from a satellite phone. While I was talking with him, only one thing was on my mind - if they survived, they had to have been beaten black and blue. I was trying to hear if he was lisping, if he had all his teeth or if all of them had been knocked out. He sounded quite normal, and witty as he was, he said that they had been "packed" into a vehicle, and he asked them to take him to "Kod kralja". To the pub. The next day he was in Belgrade. For the next five years, he did not talk much about those 40 days, but what he did say was said jokingly. For example, they were transferred from one prison to another- in fact these were some basements. The snow was so high that the tractor they were riding on got stuck. The driver picked up his Kalashnikov and fired into the air in Morse’s code. A "response" in the same way was heard from a distance. After a few hours, a team came to unstuck it. While he was in a basement, he told me that he was listening to his "jailer" unsuccessfully trying to "assemble" his Kalashnikov for hours. The jailer was clattering for hours, until father knocked on the door and asked – Do you want me to assemble it? And he did. He also said that they were forced to sing some songs. The whole time he was there they did not see any hygienic supplies. They were given a small quantity of food every day . Father lost almost 10 kilograms - says Ivan Dobricic.

At the time of his capture, Vladimir Dobricic had several photos on him, inter alia,  of Ibrahim Rugova, Veton Surroi, but also one that he always carried in his wallet.

- It’s a photograph with Slobodan Milosevic and father thought that they had survived precisely because of that photograph, which seems rather illogical. The moment they realized that they were facing the KLA soldiers with balaclavas, Nebojsa shouted: ’’Run’’, and my father stopped the car. A commander who spoke Serbian came up to them and said: ’’Had you gone two more meters, you would have been shot. Now, get out!’’  They blindfolded them and tied their hands. My father was neither a supporter of Milosevic, nor a party member, he rather carried that picture in his wallet "just in case" he were stopped by the traffic police. People from the KLA immediately searched them, took all their documents, and loudly commented on what they had found. At one point a  hush fell over the group. Father immediately knew that they had seen the picture with Milosevic and thought: "These few seconds are crucial - they will immediately kill us or we will survive." They survived. Father told me that this KLA also had factions and that they were captured by the softest one - says Ivan Dobricic.

Investigation would mean a lot to us

- My father died suddenly in late 2003 – he lived another 5 years after being held captive. You are the only one who has contacted our family since then. And then, I do not want to be derisive, but rather to present the facts, Nebojsa and he got a week for two in Kopaonik from the state and some money, which father spent on a suit. It would mean a lot to us if this crime were prosecuted. We were sorry, especially when he fell ill, because of his treatment at the hospital. We never asked for anything special, aware of what people had lost in those wars, but there was no place for him in a hospital room either. He was lying in the corridor. I remember that my mother said: "For goodness sake, he was a prisoner in Kosovo".

Fieldwork in Kosovo  

Ivan Dobricic is also a photographer, but says he has not gone down that path following in his father's footsteps:


- I started working as a photojournalist during the protests against electoral theft in 1996. I protested, but I realized that my contribution could be better than fighting with the police and being hit with water cannons. So I began taking photographs, I liked night photography, and my photographs ended up on the cover of the newspaper called "Demokratija" for several consecutive days.  That's how they noticed me and called to the "Nedeljni Telegraf". When our army withdrew I also went to Kosovo as a part of the news team, but I did not tell my family where I was going.

 

Photographs remained in the archive


- My father's photographs remained in the Tanjug’s archive in Pristina and I do not know if they were preserved at all. At home, I have some photos of crimes in Racak and crimes against Serb civilians - says Ivan Dobricic

 * Reprinting, republishing or usage parts or the entire article is permitted with mandatory source guidance

 

 

 

 

Komentari (0)

ostavi komentar

Nema komentara.

ostavi komentar

Molimo Vas da pročitate sledeća pravila pre komentarisanja:

Komentari koji sadrže uvrede, nepristojan govor, pretnje, rasističke ili šovinističke poruke neće biti objavljeni.

Nije dozvoljeno lažno predstavljanje, ostavljanje lažnih podataka u poljima za slanje komentara. Molimo Vas da se u pisanju komentara pridržavate pravopisnih pravila. Komentare pisane isključivo velikim slovima nećemo objavljivati. Zadržavamo pravo izbora i skraćivanja komentara koji će biti objavljeni. Mišljenja sadržana u komentarima ne predstavljaju stavove UNS-a.

Komentare koji se odnose na uređivačku politiku možete poslati na adresu unsinfo@uns.org.rs

Saopštenja Akcije Konkursi